دانی که چرا قامت ارباب خمید ؟

آری غم عباس کمر می شکند .

عقده های زندگی حقیرانه خود را خالی کنید .

بد و بیراه بگویید ، 

هر چه میخواهید بگویید دوقلوهای من 

.

.

.

.

من تعجب نمیکنم.

تو ای یار رو تو ای جانم

تو ای انسان معمولی

چه شد باور نمیکردم ، نمیدانم

فراز قلبهای کوچک تنها ، زمین و عرصه پیکار، نبرد قهرمان چون تویی بوده است

رضایت میدهی اکنون

ظفرمندانه میخندی ؟

چگونه چشم خود بستی ؟ نمیدانم !

تمام قصه انجا خود عیان بود

همه برج و همه بارو

همه وند و همه اما . ....

تمام شهر روشن بود

تو از بیراهه میرفتی

رضایت میدهی اکنون ؟

ظفرمندانه میخندی ؟

واین جهان پر از صدای حرکت

پاهای مردمی ست

که همچنان که تو را میبوسند

در ذهن خود طناب دار تو را می بافند 

(فروغ فرخ زاد)

 [دشمنان] مكر ورزيدند و خدا [در پاسخشان] مكر در ميان آورد و خداوند بهترين مكرانگيزان است (۵۴)

می پرم دست خودم نیست 

.

.

       خدایا تو ببخش

آنکس که نمی خواست بداند ، کسی بود که زیاد میدانست

با خرابی بلاگفا و عدم امکان گذاشتن پست های جدید یه سری احامق نگران شده بودند که مافراموش نکنیم .

منظور از یه سری همون یک و از احامق همون احمقه (قابل توجه همون احمقی که نمی فهمه)

نگاه می کنم از غم به غم که بیشتر است

به خیسی چمدانی که عازم سفر است

من از نگاه کلاغی که رفت فهمیدم

که سرنوشت درختان باغمان تبر است

به کودکانه ترین خواب های توی تنت

به عشقبازی من با ادامه ی بدنت

به هر رگی که زدی و زدم به حسّ جنون

به بچّه ای که توام! در میان جاری خون

به آخرین فریادی که توی حنجره است

صدای پای تگرگی که پشت پنجره است

به خواب رفتن تو روی تخت یک نفره

به خوردن ِ دمپایی بر آخرین حشره

به «هرگز»ت که سؤالی شد و نوشت: «کدام؟»

به دست های تو در آخرین تشنّج هام

به گریه کردن یک مرد آنور ِ گوشی

به شعر خواندن ِ تا صبح بی هماغوشی

به بوسه های تو در خواب احتمالی من

به فیلم های ندیده، به مبل خالی من

به لذت رؤیایت که بر تن ِ کفی ام...

به خستگی تو از حرف های فلسفی ام

به گریه در وسط ِ شعرهایی از «سعدی»

به چای خوردن تو پیش آدم بعدی

قسم به اینهمه که در سَرم مُدام شده

قسم به من! به همین شاعر تمام شده

قسم به این شب و این شعرهای خط خطی ام

دوباره برمی گردم به شهر لعنتی ام

به بحث علمی بی مزّه ام در ِ گوشت

دوباره برمی گردم به امن ِ آغوشت

به آخرین رؤیامان، به قبل کابوس ِ ...

دوباره برمی گردم، به آخرین بوسه!

 

سید مهدی موسوی