اولين قدم در طراحي سامانه هاي آب شهري و روستايي، تعيين مقدار آب مورد نياز است كه بر مبناي مصارف سرانه آب و جمعيت تعيين و مقدار آن از زمان شروع تا انتهاي دوره طرح، به صورت دوره هاي پنج ساله محاسبه مي شود و ميبايست تامين گردد و سپس سامانه هاي انتقال آب ميبايست طراحي گردند.
سامانه آبرساني عبارت است از كليه تاسيساتي كه آب را از منبع تامين به تصفيه خانه يا مخازن ذخيره يا مخازن تامين فشار وسپس به مصرف كننده منتقل مي كند. يك طرح آبرساني بسته به نوع و محل منابع آب ممكن است شامل تمامي و يا بخشي از تاسيسات باشد. اين سامانه شامل تاسيسات و اجزاي زير است:
1-تاسيسات آبگيري از منابع سطحي
اين تاسيسات شامل آبگيري از رودخانه، برج آبگير از درياچه، تجهيزات هيدرومكانيكال، برقي، كنترلي و تجهيزات آشغالگيري برداشت آب و نيز تجهيزات دانه گيري است. مبناي طراحي اين تاسيسات براساس تعيين ظرفيت برداشت در دوره طرح بر مبناي حداكثر نياز آبي روزانه و يا ميزان تخصيص آب است.
2-تاسيسات آبگيري از منابع زيرزميني
اين تاسيسات شامل تجهيزات استحصال آب از چاه ها، چشمه ها و قنوات، نظير الكتروپمپ ها، لوله ها، شيرآلات و متعلقات مختلف و تجهيزات اندازه گيري برقي و كنترلي مي باشد. مباني طراحي اين تاسيسات عبارت است از: تعيين ظرفيت استحصال براساس نتايج آزمايش هاي پمپاژ و يا اندازه گيري بده آنها در سال هاي پرآبي و كم آبي، حداكثر نياز آبي روزانه، زمان پمپاژ در شبانه روز، ضوابط فني در انتخاب تجهيزات پمپاژ.
**حداكثر مصرف يا نيازآبي روزانه عبارت است از ميزان مصرف كل شهر يا روستا در روزهايي از سال كه به علت شرايط آب و هوايي ،گردشگري، مناسبات مذهبي و فرهنگي و غيره، مقدار آن به حداكثر مي رسد كه با درنظر گرفتن ضرايب درج شده در نشريات قابل محاسبه ميباشد.
-مرجع:ضوابط طراحي سامانه هاي انتقال و توزيع آب شهري و روستاي -نشريه 380
